Αγροτικοί αποκλεισμοί στις γιορτές: Η αντιπαραγωγική ταλαιπωρία και το ερώτημα του «Γιατί Τώρα;»

Έλσα Δημητρίου 

 Οι αγροτικές κινητοποιήσεις με μπλόκα σε εθνικές οδούς και κομβικά σημεία έφεραν ξανά στην επιφάνεια ένα θέμα που καίει πολύ κόσμο: την απίστευτη ταλαιπωρία χιλιάδων πολιτών. Δρόμοι κλειστοί, ουρές χιλιομέτρων, νεύρα τεντωμένα. Και όλα αυτά μέσα στις γιορτές, όταν ο κόσμος θέλει απλώς να φτάσει στο χωριό του, στο σπίτι του, στους δικούς του ανθρώπους. 

Για πολλούς οδηγούς, επαγγελματίες και οικογένειες, οι δρόμοι μετατράπηκαν σε παγίδα. Ένα κοινωνικό και οικονομικό «μπλοκάρισμα» που δεν είχε καμία σχέση με τις γιορτινές μέρες. Και το ερώτημα βγαίνει αυθόρμητα: γιατί τώρα φίλοι αγρότες; Γιατί να μη περάσουν οι γιορτές και μετά να συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις ; Γιατί να πληρώσει ο απλός κόσμος το μάρμαρο πού προσπαθεί να πάει ο καθένας στην οικογένειά του να κάνει γιορτές; 

Ας ρίξουν μια ματιά οι αγρότες τι γίνεται στις εθνικές οδούς. Οδηγοί εγκλωβισμένοι για ώρες, οικογένειες με παιδιά, ηλικιωμένοι, άνθρωποι που πάνε στη δουλειά τους ή προσπαθούν να επιστρέψουν σπίτι. Αυτοί δεν φταίνε σε τίποτα να τρώνε τόση ταλαιπωρία. 

Το πρόβλημα δεν είναι η διαμαρτυρία. Το πρόβλημα είναι ο στόχος. Αντί η πίεση να πηγαίνει εκεί που πρέπει – στην κυβέρνηση και στο κέντρο λήψης αποφάσεων – τελικά πέφτει πάνω στον απλό πολίτη. Σε εκείνον που δεν μπορεί να αλλάξει νόμους, ούτε να λύσει τα αγροτικά προβλήματα. Το αποτέλεσμα; Αγανάκτηση, θυμός και κοινωνική αντίδραση. 

Μπορεί οι αγρότες να λένε ότι άνοιξαν διόδια ή λωρίδες κυκλοφορίας και ότι δεν θέλουν να ταλαιπωρούν τον κόσμο. Στην πράξη όμως, αυτό που μένει είναι το χάος, η αναμονή και η εξάντληση. Η όποια ευελιξία χάνεται μέσα στη γενική παράλυση. 

Και εδώ είναι το μεγάλο ρίσκο. Όταν στρέφεσαι απέναντι στην κοινωνία, κινδυνεύεις να χάσεις τη στήριξή της. Ο λεγόμενος «κοινωνικός αυτοματισμός» γυρνάει μπούμερανγκ και τελικά αποδυναμώνει ακόμα και τα πιο δίκαια αιτήματα. Ο κόσμος που ίσως καταλάβαινε και συμπαραστεκόταν, αρχίζει να γυρνά την πλάτη. 

Μια κινητοποίηση που θέλει δύναμη και αποτέλεσμα πρέπει να έχει μυαλό και μέτρο. Να πιέζει την εξουσία, όχι τον πολίτη. Η αποφυγή των μπλόκων μέσα στις γιορτές θα ήταν μια κίνηση καλής θέλησης. Θα κρατούσε τον κόσμο με το μέρος τους και θα έκανε οποιαδήποτε συνέχεια μετά τις γιορτές πολύ πιο δυνατή και πολιτικά, αλλά και κοινωνικά.