Και ένα παρασκήνιο στο επιμελητήριο Ημαθίας

Χθες, στην ονομασία της αίθουσας Αποστόλη Βεσυρόπουλου, η τελετή είχε συγκίνηση, λόγια, χειροκροτήματα. Αλλά, όπως πάντα, είχε και το… έξτρα αλατοπίπερο που κάνει τον κόσμο να αφήνει την επίσημη διαδικασία και να πιάνει τον χαβαλέ.

 Και αυτό το αλατοπίπερο λεγόταν για μια συγκεκριμένη κυρία της Ημαθίας, που έχει συνηθίσει να την υποδέχονται τελευταία λες και είναι σελισέ μπαστουνάκι από παλιά ελληνική ταινία.

Μόλις λοιπόν μπήκε μέσα και κατάλαβε ότι δεν την περίμενε καρέκλα μπροστά–μπροστά, αλλά μια απλή, ταπεινή καρεκλίτσα, κάθισε με ένα ύφος «μα καλά, ποιος τόλμησε... θα δείτε τι θα πάθετε». Και τότε ξεκίνησε το έργο: κατέβασε το κεφάλι στο πάτωμα και δεν το ξανασήκωσε. Ούτε μισό χαμόγελο. Ούτε βλέμμα. Ούτε ένα «καλησπέρα». Σαν να έκανε προσευχή στο μάρμαρο.

Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι, αντί να βλέπουν την τελετή, έβλεπαν εκείνη σαν να τη λιπούνται. Γιατί όσο πιο πολύ το έπαιζε σοβαρή και θιγμένη, τόσο πιο πολύ γέλιο έβγαινε στα γύρω καθίσματα. Κάποιοι την κοιτούσαν και ψιθύριζαν: «Μα καλά, αυτή τι έπαθε;». Άλλοι, πιο πονηροί, απλώς χασκογελούσαν βλέποντας την «υψηλή» να κάθεται σαν μαθητούδι που το μάλωσαν.

Εδώ που τα λέμε έπρεπε σύσσωμο όλο το διοικητικό συμβούλιο του επιμελητηρίου Ημαθίας να την περιμένει στην πόρτα έστω και με έναν πυρσό ...

Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπήρχε κι ο καημένος ο φωτογράφος αχ τον καημένο. Ο άνθρωπος προσπαθούσε να την αποθανατίσει σε μια καλή φωτογραφία, να την βγάλει κι εκείνη κάπως επίσημη, να μη μείνει παραπονεμένη. Τέντωνε, πλησίαζε, άλλαζε γωνίες… αλλά τίποτα. Το κεφάλι της ήταν καρφωμένο στο πάτωμα λες και είχε χαθεί εκεί κάτω το «μεγαλείο» της μετρούσε τις γραμμές του πατώματος. Ούτε μια στιγμή δεν σήκωσε το βλέμμα, να πει κι ο φωτογράφος «εντάξει, σώσαμε μια λήψη».

Γιατί μέσα της, η κυρία περίμενε κάτι άλλο. Περίμενε να σηκωθούν όλοι όρθιοι να την υποδεχτούν, να της πουν «περάστε κυρία μου», να κάνουν μετάνοιες μπροστά της σαν να μπήκε ο Μητσοτάκης επίσκεψη. Περίμενε μεγαλεία. Αλλά, δυστυχώς για εκείνη, χθες κανείς δεν σηκώθηκε. Κανείς δεν την προσκύνησε. Κανείς δεν της κράτησε θέση «πρώτης σειράς». Και αυτό πόνεσε δεν ήταν όπως οι φωτογραφίες που βγαίνει και παρουσιάζει στον κόσμο.

Έτσι, όσο η τελετή προχωρούσε, το μόνο που έμενε στα μάτια του κόσμου ήταν εκείνη η κυρία: σκυφτή, μουτρωμένη, χωρίς χαμόγελο, χωρίς ίχνος επίσημου ύφους. Μια εικόνα που λέει από μόνη της ότι, τελικά, όσο κι αν το παίζει κάποιος μεγάλος… αν δεν τον αναγνωρίσει η αίθουσα, κατεβάζει το κεφάλι στο πάτωμα και περιμένει να τελειώσει το μαρτύριο.