Αγρότης ή Επιχειρηματίας: Δύο Μέτρα και Δύο Σταθμά

Σε μια χώρα που πασχίζει για οικονομική σταθερότητα, παραμένει μια κραυγαλέα αδικία: ο επιχειρηματίας καλείται να λειτουργεί με ρίσκο, χωρίς καμία κρατική προστασία όταν η δουλειά του δεν πάει καλά. Αντιθέτως, ο αγρότης έχει κανονικοποιήσει τη λογική των διαρκών αποζημιώσεων, σε σημείο που η χρονιά που δεν "χτυπάει" καταστροφή να θεωρείται εξαίρεση.

Ο μέσος επιχειρηματίας προκαταβάλλει φόρους για κέρδη που ακόμα δεν έχει δει, πληρώνει ΦΠΑ είτε έχει εισπράξει είτε όχι, και δεν έχει περιθώριο να απαιτεί αποζημιώσεις επειδή "δεν πήγε καλά η χρονιά". Αν η επιχείρησή του αποτύχει, την κλείνει, απορροφά τη ζημιά, και ψάχνει να σταθεί ξανά στα πόδια του. Αυτό είναι το τίμημα της ελευθερίας και της αγοράς.

Αντίθετα, το κράτος δείχνει διαχρονική ανοχή και υπερπροστασία στον αγροτικό τομέα. Καταστροφές λόγω καιρικών φαινομένων είναι σίγουρα ένα πρόβλημα, αλλά δεν μπορούν να δικαιολογούν κάθε χρόνο νέες ενισχύσεις. Η γεωργία έχει γίνει επιχείρηση — και όπως όλες οι επιχειρήσεις, πρέπει να λειτουργεί με ρίσκο και ιδιωτική ασφάλιση, όχι με την προσδοκία κρατικού "σωσίβιου".

Ήρθε η ώρα το κράτος να βγει με θάρρος και να ξεκαθαρίσει τους όρους του παιχνιδιού: δεν μπορεί να χρηματοδοτεί εσαεί την αποτυχία ή τον καιρό. Η ασφάλιση των καλλιεργειών είναι ευθύνη του παραγωγού. Αν ο αγρότης δεν βγάζει, ας κάνει αυτό που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι στον ιδιωτικό τομέα: να αλλάξει δουλειά.

Το πρόβλημα δεν είναι οι αγρότες, αλλά η κρατική νοοτροπία που τους διαχωρίζει από τους υπόλοιπους πολίτες. Η ισότητα στην αγορά δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Η αγροτική εργασία είναι σκληρή και πολύτιμη, αλλά όταν γίνεται επιχείρηση, πρέπει να υπόκειται στους ίδιους όρους με όλες τις άλλες.

Γράφει ο Νικολέτα Ντουφάρη