Βέροια:Κλειδωμένες παιδικές χαρές και κλειδωμένα μυαλά: Πού να παίξουν τα παιδιά σας, κύριοι της Βέροιας;

Η εικόνα είναι γνώριμη. Περασμένες πέντε το απόγευμα, ο ήλιος πέφτει γλυκά στη Βέροια, τα παιδιά ανυπομονούν να ξεσκάσουν, να τρέξουν, να παίξουν, να γελάσουν. Και οι γονείς; Απελπισμένοι, να περιφέρονται από γειτονιά σε γειτονιά, αναζητώντας μια ανοιχτή παιδική χαρά. Μάταια. Λουκέτα, σκουριά, εγκατάλειψη. Αντί για γέλια, ησυχία. Αντί για χαρά, απογοήτευση.

Η Δημοτική Αρχή, με επικεφαλής τον δήμαρχο Κώστα Βοργιαζίδη και τον αρμόδιο αντιδήμαρχο Καλλίστρατο Γρηγοριάδη, σιωπά. Ή καλύτερα, κλείνει τα μάτια. Και τις παιδικές χαρές μαζί.

Μα γιατί; Γιατί ένα παιδί στη Βέροια πρέπει να μάθει από τόσο νωρίς την έννοια της «αναμονής», της «αναβλητικότητας», της «αδιαφορίας»; Οι φήμες λένε πως οι παιδικές χαρές είναι παλιές, ακατάλληλες, και ο Δήμος φοβάται να πάρει το ρίσκο να τις λειτουργήσει – μην υπάρξει λέει κανένα τραυματισμένο παιδί. Και προτιμά να τις κρατάει κλειστές, λες και έτσι λύνεται το πρόβλημα.

Αν όντως ο φόβος είναι αυτός, τότε ας μας απαντήσουν ευθέως: Πότε ακριβώς σκοπεύουν να κάνουν κάτι γι' αυτό; Γιατί ούτε παιδικές χαρές βλέπουμε να ανακαινίζονται, ούτε κάποια ουσιαστική ενημέρωση υπάρχει. Μόνο... σιωπή, και χαμένες παιδικές ηλικίες.

Και αναρωτιέται κανείς: Μήπως τελικά η ασφάλεια είναι απλώς η βολική δικαιολογία για να μην γίνει τίποτα; Μήπως είναι πιο εύκολο να βάζεις λουκέτο και να καθαρίζεις τα χέρια σου, παρά να σηκώσεις τα μανίκια και να προσφέρεις στα παιδιά αυτό που τους αξίζει; Μήπως θεωρούν τις παιδικές χαρές "πολυτέλεια" και όχι αυτονόητη υποδομή για μια ανθρώπινη πόλη;

Οι γονείς δεν ζητούν παλάτια. Ζητούν ένα καθαρό παγκάκι, μία τσουλήθρα χωρίς σκουριά, μια κούνια που να μην τρίζει σαν φάντασμα από το 1993. Ζητούν χώρο για τα παιδιά τους. Ζωτικό, δημόσιο χώρο. Και είναι ντροπή να μην μπορούν να τον έχουν.

Αν δεν μπορούν να φτιάξουν τις παιδικές χαρές, ας μας το πουν. Αν δεν θέλουν, ας μας το παραδεχτούν. Αλλά ας σταματήσουν να παίζουν με την υπομονή των οικογενειών και την ανάπτυξη των παιδιών.

Γιατί, κύριοι, το να μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς χώρο για παιχνίδι, είναι κι αυτό μια μορφή βίας. Μόνο που αυτή δεν φαίνεται εύκολα στις στατιστικές.

Με αγάπη ο Τσαρλατάνος σας.