Δ.Κουτσιαμπασόπουλος-Οι λύκοι ουρλιάζουν

Πρώτη δημοσίευση Μάρτιος 2010
Εϕημερίδα Ημερήσια(Τοπική εϕημερίδα)

 

«ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ»

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι λυκάνθρωποι του νεοϕιλελευθερισμού ξυπνούν από την χειμερινή νάρκη στην οποία είχαν υποπέσει εξ αιτίας της ύπαρξης του ιδιόμορϕου σοσιαλιστικού μοντέλου της Ανατολικής Ευρώπης.

Εκεί στο τέλος της δεκαετίας του 1980 και στην αρχή της νέας δεκαετίας δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους. Αλαλάζουν! Ουρλιάζουν!

Επιτέλους πρόβατα και λύκοι μαζί θα είναι ελεύθεροι. Θα έχουμε και πάλι άκρως ελεύθερη αγορά. Η αγορά θα είναι νέος θεός. Το ισχυρό κράτος. Το κράτος που γνωρίζαμε και βλέπαμε να παρεμβαίνει όταν οι λύκοι στρίμωχναν τους λαούς, τους μη προνομιούχους, μπαίνει πλέον στη λογική του γκρεμίσματος και της απόλυτης ισοπέδωσης.

Εκείνο όμως που σου προξενεί λύπη, τόσο για εκείνη την εποχή, όσο και μεταγενέστερα, είναι ότι χαίρονταν και οι μη προνομιούχοι, οι λαοί, τα «πρόβατα». Βλέποντας, να γκρεμίζεται ο ϕράχτης της στάνης (σύνορα), αλαλάζουν κ αυτοί. Τι κρίμα!

Ξεχνάνε ότι δεν υπάρχει ο Τσομπάνης. Ξεχνάνε τους Λύκους.

Από δω και πέρα αρχίζει η οδύσσεια των λαών. Σ αυτή τη ζούγκλα της νεοϕιλελεύθερης  αγοράς οι λαοί και ιδιαίτερα οι πλέον αδύναμοι αγωνίζονται να επιβιώσουν απέναντι στους λυκάνθρωπους του νεοϕιλελευθερισμού, οι οποίοι αρχικά στρέϕονται προς κάθε αδύναμο ον που κινείται και στη συνέχεια δρουν οργανωμένα, με συγκεκριμένους στόχους και μακρόπνοα προγράμματα.

Το κομμάτι της πίτας που είχε κερδηθεί από τους λαούς με αγώνες, θυσίες και αίμα έπρεπε να επιστραϕεί άμεσα.

Γι αυτό αρχίζουν πλέον ολομέτωπη επίθεση για το γκρέμισμα του παρεμβατικού κράτους. Σ αυτό το γκρέμισμα είναι λυπηρό μεν αλλά γεγονός αδιαμϕισβήτητο ότι στην Ευρώπη τουλάχιστον , πρωτοστατούν τα λεγόμενα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Κάθε επιχείρηση που ελεγχόταν από το κράτος, επιστρέϕεται στο ιδιωτικό κεϕάλαιο. Αυτή η νέα τραγωδία των λαών που βλέπουμε σήμερα δεν θα μπορούσε να συμβεί, αν δεν είχαν συνθηκολογήσει ιδεολογικά τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα  με τα κόμματα της συντήρησης, της δεξιάς.

Σ αυτή την νέα τάξη πραγμάτων δεν θα πρέπει να μας διαϕεύγει το γεγονός ότι προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 και αρχές της δεκαετίας του 2000, από τις 15 κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι 13 ήταν σοσιαλιστικές -σοσιαλδημοκρατικές . Ως προς την ονοματολογία τους τουλάχιστον.

Όμως ας επανέλθουμε στα ϕερέϕωνα αυτής της πολιτικής της άκρως ελεύθερης αγοράς.

 

 

Τι μας έλεγαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990,αλλά και στη συνέχεια; Ότι με την απελευθέρωση της αγοράς οι λαοί θα ζήσουν πολύ καλύτερα.

Βέβαια κάποιοι διαϕωνούσαμε, αλλά τι σημασία είχε; Η νέα τάξη πραγμάτων προχώρησε.

Τώρα τα αποτελέσματα τα βλέπουν και οι πλέον δύσπιστοι. Χρειάστηκαν μόνο 20 περίπου χρόνια για να ϕτάσουν οι λαοί στην κατάντια που βρίσκονται σήμερα.

Η μητρόπολη του καπιταλισμού να βρίσκεται στα χάλια που βρίσκεται. 50 εκατομμύρια συνάνθρωποι μας Αμερικανοί, να μην έχουν πρόσβαση σε ένα στοιχειώδες σύστημα υγείας. Θαυμάστε τους!

Και όλα τα κράτη να είναι υπερχρεωμένα!

Αλήθεια σε ποιους τα χρωστάνε;

Γιατί τα αποκαλούμενα πλούσια κράτη, όπως λόγου χάρη η Ιαπωνία, να χρωστάει 200% του Α.Ε.Π. της;

Τι έγινε με την Ιρλανδία;Γιατί σε εμάς τους  Έλληνες και όχι μόνο τη έϕερναν σαν παράδειγμα οι νέο-ϕεουδάρχες της εποχής; Βέβαια το γιατί τώρα το γνωρίζουμε…

Το οξύμωρο όμως είναι ότι αυτοί που έϕεραν τον κόσμο σ αυτή τη κατάσταση, συνεχίζουν με την ίδια πολιτική της άκρως ελεύθερης αγοράς να μας καθοδηγηθούν και να μας υποδεικνύουν πως θα σωθούμε από τα στόματα των λύκων, όταν αυτοί συνεχίζουν να ουρλιάζουν.

Συμπέρασμα:

Ένας είναι ο δρόμος για τους μη προνομιούχος .

Επιστροϕή στο σύστημα της παρεμβατικής οικονομίας.

Αλλιώς τα δεινά για τους λαούς θα είναι πολλά και οι συνέπειες  τραγικές και ανεξέλεγκτες.

 

Δημήτριος Κουτζιαμπασόπουλος –Μελίκη

Τηλ:6944 942 307

Πέμπτη 02/07/2015